Wspomnienia o Baranowie n/Wieprzem Dr. Heleny Sikorskiej-Karyory z lat 1909-1910. Opracowanie mgr Jana Henryka Litwinka, pracownika Biblioteki PAN we Wrocławiu z roku 1970.
Śledząc dzieje Baranowa, zauważa sie stosunkowo bardzo częste niszczenie osady przez pożary. 20 maja 1899 roku spłonęło "pół osady" prawdopodobnie w okolicach rynku. Następny pożar miał miejsce rok później, spłonęła w nim szkoła. Kolejny pożar miał miejsce w 1926 roku, ogień strawił dużą liczbę budynków przy ulicy Opłotki. Kolejny – przed rokiem 1930 zniszczył część ulicy Puławskiej.

W drugiej połowie XIX i na początku XX wieku w parafii odbywały się trzy odpusty: na święto św. Jana Chrzciciela, MB Różańcowej i MB Częstochowskiej.
Przed II wojną światową ludność żydowska stanowiła dominującą liczbowo grupę mieszkańców. Nadal istniała bożnica i kierkut. Podczas II wojny światowej ludność żydowska została wysiedlona z osady. Po wojnie układ zawodowy mieszkańców Baranowa uległ zmianie. W znacznie mniejszym stopniu uprawiane są rzemiosło i handel. Typowe dla Baranowa garncarstwo zaczęło upadać.












Gmina Baranów informuje, że realizacja zadania pn. „Usuwanie wyrobów zawierających azbest – część 2” jest dotowana na podstawie umowy nr 082/2025/D/OZ z dnia 20.06.2025 r. zawartej z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie. Kwota dofinansowania obejmuje 100 % kosztów kwalifikowanych tj. kosztów zbierania, transportu i unieszkodliwienia materiałów zawierających azbest ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.